„0 swej przeszłości na Faubourg du Tempie. Czy naprawdę wierzyła, że ma być osądzona A jej kontakty z emigrantami, jej sprzedajność, ta pajęczyna informacji i łapówek, jej kłamstwa i zdrady — czy to jest także objęte dzwonienie m — Kleo — mówił niedawno w jednej z ich nocnych kłótni — na co liczysz Jesteś drapieżna.
1 mądra, twój egoizm — mówił to jakby opowiadając jej o kimś nieobecnym — jest nieprzenikal
ny, po wypiciu szklanki wody nie pojmujesz, że ktoś może mieć pragnienie. A jednocześnie wierzysz Spodziewasz się czegoś p o t e m — Nie jestem dobrze urodzona — mruknęła — muszę trochę oszukiwać. — To nielogiczne. W twoim postępowaniu jest wszystko prócz strachu, życie jest twoją jedyną racją. Nadstawiasz dla niej głowy, zabiłabyś dla niej własne dzieci. A potem klękasz przed dzwonami To mnie interesuje. — Dlaczego — spytała trochę niespokojnie. — Interesuje mnie, bo to ci się może nie sprawdzić. Jak się zachowasz — dostrzegł kątem oka, że trzykrotnie odpukała o spód toaletki — jeżeli pewnego dnia zrozumiesz, że to był dowcip Że nie ty, tylko ciebie oszukano Prowadź dalej swój salon, informuj, likwiduj rywalki. Ale czy naprawdę nigdy nie pomyślałaś, że możesz umrzeć w przytułku dla starców — Wrzasnęła, że zwariował. Zbladła, zrobiło mu się jej żal. — Ja — uśmiechnął się — ja płacę dowcipem za dowcip. Bawi mnie to, że mnie nienawidzą i że potwierdzam im, co o mnie myślą. Czytałaś — wyciągnął ze skrytki w sekreterze pomiętą broszurkę — piszą, że w czasie obydwóch kampanii miałem tajne kontakty z ambasadorami. Donoszą na mnie pułkownikom, do Legionów, aby w Paryżu i Mediolanie nie zapomnieli, że mam być ukarany. I przesyłają mi tutaj te broszurki, żebym ja także nie zapomniał. Politycy państwowi — schował broszurę z powrotem do skrytki — w państwie, które przestało istnieć. Nie byliby politykami, gdyby nie szukali winnych. Jestem na miejscu. Tylko że ja nie szukam winnych. Ja wiem, że ich nie ma.“(9)