„Cóż to Gdzie wszystko znikło Obok stoi zaniepokojony Traube.
— Harry! Ty nie śpisz
Człowiek ze stali odszedł w milczeniu od okna.
GŁĘBOKI ŚLAD
Mak Sanderson siedział w mieszkaniu ojca w najbardziej ponurym nastroju. Jego małe oczki mrużyły się złowróżbnie. Ogromne ręce aż do chrzęstu w kościach ściskały poręcze fotela. Profesor chodził bezszelestnie po pokoju, spoglądając z lękiem na syna.
— Doprawdy, Mak, nie trzeba się tak denerwować — rzekł.
— Co ty się pchasz ze swoimi upomnieniami — na pół obrócił się ku niemu Mak. — Po diabła mi one Pytam cię, po kiego licha trzeba ci było zaznajamiać Norę z jego synalkiem
— Ależ ja...
— Co „ale ja" Wasza etyka... niechże ją! A więc dobrze! Teraz ja się wezmę do roboty. Już ja potrafię naprawić to twoje idiotyczne pociągnięcie!
— Mak, opamiętaj się! Mówisz od rzeczy. Wszyscy wiedzą, że ja i Traube nie lubimy się. A tu jeszcze...
— Nie zamierzam ruszać twojego Traube! Zajmuj się nim sam. U was przecież, w uczonym świecie, przyjęte jest wzajemne strojenie czułych min. No i krygujcie się na zdrowiel A z tym szczeniakiem ja porozmawiam. Już ja potrafię wymusić na nim poszanowanie dla moich praw!
— Ależ słuchaj... Nie ma jeszcze żadnych powodów, by tak postępować! Nic szczególnego nie zaszło.“(10)