„De Launay zbladł na ten widok i podniósł swą laskę do góry.
— Do dział! — zawołał.
Następnie zbliżył się do Billota, grożąc mu
— Nędzniku! Przyszedłeś tu pod płaszczykiem parlamentarza, podczas gdy tamci idą do szturmu. Zasłużyłeś na śmierć!
Billot zauważył jego ruch i błyskawicznie chwycił komendanta za kołnierz i za pas.
— A ty — zawołał — zasługujesz na to, abym cię wyrzucił poza mury i żebyś sobie pogruchotał wszystkie gnaty... ale ja mam inny sposób na ciebie!
W tej samej chwili powietrze przeszył, niczym straszliwy huragan, krzyk całego tłumu. Na tarasie ukazał się de Losme, major twierdzy.
— Na miły Bóg! — zawołał do Billota. — Pokaż się pan... ci ludzie myślą, że się panu stało coś złego i domagają się pańskiego powrotu!
Istotnie — imię Billota, puszczone w obieg przez Pitou, górowało ponad wszystkimi okrzykami.
Billot puścił komendanta, który schował swoją szpadę do pochwy.
Pomiędzy tym^ trzema ludźmi zapanowała chwila milczenia i wahania. Z tłumu rozległy się okrzyki pełne pogróżek i nawołujące do zemsty.
— Niechże pan się pokaże! — odezwał się wreszcie de launay. — Te okrzyki bynajmniej nie budzą we mnie strachu, chcę jedynie, by wiedziano, że dotrzymuję swego słowa honoru.“(12)