„m oto
dziej cichy i zażenowany, byl sympatyczny, uchodziłby za przystojnego, gdyby nie rany na jego twarzy i wzmagająca się ślepota. Nic innego mu nie brakowało. Szatanichłopcy, cudaccy chłopcy; popisywab się nieco swemi dowcipami, swym humorem wisielcowym, ale to właśnie ich podtrzymywało. Nie aż tak, iżby mogli gwizdać na wszelkie niepowodzenia — o, chroń nas, Boże, daleko im do muszkieterów! Czy zdobyliby się na coś śmiałego, czy umieliby odrąbać od siebie troski szablą A kiedy pożądali czego, czy umieli pójść i kupić to sobie, wynająć lub ukraść Nie. Czy byh zuchami co się zowie, panami sytuacji Czy cieszyli się na jakąś za wikłaną sytuację, czy umieli zapobiec czemu i bronić się Nie.
Tak, byli to pomarnowani młodzieńcy, ot każdy na swój sposób, a nawet sen nocą i ochotę do jadła musieli udawać. Ale za to błogosławioną mieli tęgoskórność do znoszenia wszystkiego w sobie.
Przypadek zrządził, że panna dEspard jeszcze bliżej zetknęła się z towarzystwem obu towarzyszy.
Przyszedł sołtys, właściwie pomocnik sołtysa, ale nazywano go wszędzie sołtysem. Był to ów młody, ten, który się ożenił z narzeczoną Daniela, przyszedł ponownie do sanatorjum Torahuza. Pod pachą niósł protokuł do zapisywania, mówił z szafurką i z inspektorem i pragnął dowiedzieć się bliższych szczegółów o p. Flemingu.“(16)