„Naprzeciw Vincenta siedziała Kay, obok niej z jednej strony Vos, z drugiej, na podłożonych poduszkach, dziecko. Teraz, kiedy jej mąż był obecny, zda
upominać o Vincencie. Radość zabarwiła jej Iwan, A gdy mąż nachylił się ku niej, aby jej powtmlitlac coś szeptem, przytuliła się i pocałowała go.
lit wyczuł promieniejącą od nich miłość. Po raz (iltirwdzy od owej fatalnej niedzieli stara tęsknota .u Urszulą wypełzła z jakiejś tajemniczej kryjówki
iula go całego, mózg i ciało. Widok małej rodziny śclłle zespolonej radosnym uczuciem przypomniał mu własny głód, głód miłości w ciągu tych miesięcy udręki i to, że ten głód tak trudno zwalczyć.
Vinceni wstawał codziennie przed świtem i czytał Biblię. Słońce wschodziło około piątej. Zbliżał się wtedy do okna i patrzał na leżącą poniżej stocznię, na robotników idących przez bramę — długi nierówny szereg czarnych postaci. Małe parowce pływały po Zuidersee, w dali, w pobliżu wioski, widoczne ponad stocznią, ślizgały się brunatne żagle kutrów rybackich.
Gdy słońce wytoczyło się na niebo i wessąło mgłę, odwracał się od okna, zjadał kawał suchego chleba i wypijał szklankę piwa. Po śniadaniu rozpoczynała się siedmiogodzinna, zacięta walka z łaciną i greką.“(8)