„Odnosi się to także do posunięć gen. Mobutu. Trzeba oczywiście docenić obiektywną wymowę „kongizacji" Union Miniere, z uznaniem należy również przyjąć jego zabiegi wynikające z troski o przełamanie izolacji politycznej Konga w Afryce (których wyrazem była m. in zwołana w 1967 r. do Kinszasy konferencja Organizacji Jedności Afrykańskiej). Ale dla prawidłowej oceny sytuacji w tym kraju istotny jest nie tylko charakter pewnych posunięć, istotne są także leżące u ich podstaw pobudki
1 motywy. O skali powikłań i komplikacji w tym zakresie świadczy choćby to, że młody kongijski nacjonalizm idzie w parze z gorączkowym poszukiwaniem zagranicznej pomocy gospodarczej, której nie udziela się przecież bez gwarancji uzyskania określonych profitów politycznych; czy też to, że świadomość popełnionych tak niedawno przez polityków z rządzącej grupy Binzy błędów i okrucieństw wobec własnego narodu krzyżuje się z ich wysiłkami zmierzającymi do zatuszowania ponurej przeszłości... Tak np. „kongizacja" Union Miniere, stanowiąca fakt o niewątpliwej historycznej doniosłości, jest przecież zaledwie wstępnym krokiem na drodze do pełnej suwerenności gospodarczej tego państwa. A droga to najeżona rozlicznymi przeszkodami. Poprzestańmy tu na wymienieniu tylko jednej z nich w związku z „kongizacja" Union Miniere mówi się coraz częściej, że jeśli nie doszło do tego w wyniku inspiracji amerykańskiej, to w każdym razie jest ona Stanom Zjednoczonym bardzo na rękę... Wiele znaków pod kongijskim niebem wskazuje na to, że amorficzna sytuacja wewnętrzna młodego państwa dogadza Stanom Zjednoczonym, pragnącym wygrać ten niezwykle atrakcyjny politycznie i gospodarczo kęs Afryki dla swoich własnych interesów, o czym jednak za chwilę.“(14)