„Powszechność oznacza z jednej strony, że podlegają mu wszyscy obywatele zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonania tego obowiązku, z drugiej zaś. że obrona kraju opiera się na zorganizowaniu i ujęciu w jednolity system wszystkich sil i możliwości całego kraju i narodu, jednocześnie system ten zakłada konieczność stałego szkolenia obywateli, aby zapewnić ich przydatność w systemie obronnym państwa.
Art. 2 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL głosi, że „Umacnianie obronności Polskiej Rzeczypospolitej Ludowe) oraz przygotowanie ludności i mienia narodowego na wypadek wojny jest obowiązkiem wszystkich organów władzy i administracji państwowej, instytucji i przedsiębiorstw państwowych, organizacji spółdzielczych i organizacji społecznych oraz każdego obywatela ".
W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele są obowiązani do odbywania przysposobienia wojskowego, pełnienia służby wojskowej, zastępczej służby poborowych, służby w obronie cywilnej, odbywania przysposobienia i szkolenia obronnego, uczestniczenia w samoobronie ludności, pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych oraz do wykonywania świadczeń na rzecz obrony na zasadach i w zakresie określonym w ustawie.“(2)