„Według oficjalnych sprawozdań Lorda Gorta brytyjski korpus ekspedycyjny we Francji posiadał zaledwie 280 czołgów i 2 eskadry myśliwskie. W czerwcu 1940 roku, po Dunkierce, na
Wyspach Brytyjskich było wedle oświadczeń premiera Churchilla zaledwie 50 czołgów. Lotnictwo brytyjskie, które na przełomie 19401941 roku wygrało przy wydatnej pomocy Polaków Battle of Britain, na początku 1939 roku wedle oświadczenia posła Beverleya Baxtera znajdowało się w stanie embrionalnym. Na szczęście Wielka Brytania miała geografię, a więc i czynnik czasu, po swojej stronie. Naród, który może wygrać czas, ma przy tym duszę niezłomną, umie wysnuć naukę z popełnionych błędów i wreszcie posiada środki materialne, jest w stanie uniknąć złowrogich skutków strategicznego zaskoczenia.
Byli wprawdzie przed wojną pisarze wojskowi, którzy przewidzieli nadchodzące zmiany. Ale umysłowość ludzka jest tak skonstruowana, że niechętnie opuszcza utarte ścieżki i ustępuje dopiero pod naciskiem gorzkich i bolesnych doświadczeń. Udane zaskoczenie wojenne ma swe źródła tylko częściowo w tajemnicy, jaką napastnik potrafi okryć swoje zamiary, przygotowania i pomysły. Może silniej działa tutaj wrodzony ludzki konserwatyzm i niechęć dokonywania podczas pokoju trudnych zmian, chociażby ich konieczność była w porę rozpoznana.“(1)